ඔව්ද නැද්ද ?

ඔව්ද නැද්ද

ඔව්ද නැද්ද

ඔව්ද නැද්ද

ඔව්ද නැද්ද ?

මන්දා

ඒක උත්තරයක් නෙවෙයි

එහෙනම්

ඔව්ද නැද්ද?

දන්නෙ නෑ

කියන්න

මොකද්ද

ඔව්ද නැද්ද?

ම්ම්ම්..දෙකම

එහෙම බෑ

එහෙනම්

එකක් කියන්න

අපි මේ කොහෙද යන්නෙ

ගිහිල්ලම බලමු

මම නවතින්නද?

එපා

ඔයා නවතිනවද?

බෑ

එහෙනම්?

පාවෙමු

පාවෙමු?

ඔව් පාවෙමු

කොහාටද?

හැරුම් ලක්ෂයක්  මුණගැහෙනකම්

ඊට පස්සේ...

හිත කියාවි මොනා හරි

හ්ම්...

යමුද ?

යමු.... 

සලබ කුලේ මං

ගිනි පෙළෙල්ලක් ඇවිත්

බැට දුන්නු දා හිතට 

මං උන්නෙ බිය වෙන්න

පොඩි කණා මැදිරින්ට

අනේ හරි පුදුමයක්

බය නැලු මගෙ හිතට

මෙන්න කියනවා යළිත්

ඕනෑලු ළං වෙන්න 

තවත් ගිණි පෙල්ලකට

ගිණි පුපුරු ඉහිරවන

ගිණි පෙල්ළ ළං කරන්

කිටි කිටියෙ ගුලි වෙලා

ඕනැලු විඳගන්න

ඇට මිදුලු දිය කරන

ගිණි සිසිලෙ අමා සුව

එකත් එකටම මමත්

සලබ කුලේ වෙන්න ඇති 

ඒ නිසයි දඟලන්නේ 

දැවෙන බව දැන දැනත්

ළං වෙන්න ගින්දරට

අප්පච්චී...

නොනවත්වාම ජංගමයා හඬ තලයි..ඇහුණා නෑහුනා මෙන් උන්නත් නවතින පාටක් නම් නැත.යාන්තම් ඇහැ පියවේගෙන එන විට කෑ මොර තලන ජංගමයා ගැන තදබල ලෙසට හිතට කාන්දු වෙන  නොරිස්සුමක්  සමඟ මම නෙත් පියාගත් වනම උගේ බොටුව මිරිකා විසන්ඳි කර දැමුවෙමි.නමුදු තත්පර කිහිපයක්වත් ගත වන්නට නැත.නැවතත් කිසිදු අනුකම්පාවක් නොමැතිව මගේ කොට්ටය අස්සට රිංගාගෙන උන් ඌ දෙදරමින් මහ හඬින් මොර දෙන්නට විය.

"මොන මළ කරුමයක්ද මන්දා..නිවාඩු දවසේ මොකාද මේ වද දෙන්නේ "

 මම හිතෙන් දෙස් තියමින් ජංගමයාගේ කෙස්සෙන් අල්ලා කොට්ටය යටින් එළියට ඇද උගේ මූණතහඩුව දෙස නිදිමත පෙරෙන තනි ඇසෙන් බැලීමි.

"අප්පච්චී" ජංගමයාගේ මූණතහඩුවේ සටහන්ව තිබුණේ එලෙසය.

මම උගුර පාදා කටහඬ සකසා ගතිමි.අප්පච්චි දවල්ට නිදා ගන්නවාට බිඳකුදු මනාප නැත.

"හෙලෝ අප්පච්චි කියන්න"

ආ.... පුතා නිදාගෙනද උන්නේ?"

කෙතරම් බොරු ගෙතුවද පලක් නැත්.අප්පච්චී තරම් හොඳින් මා ගැන දන්නා අනෙකෙකු නොමැති තරම්ය.

අනේ නෑ අප්පච්චි .. මේ බාත් රූම් එකේ හිටියේ .. ඇහුනේ නෑ.."

මම මුසාවක් ඇමිණූවෙමි..මගේ බෝඩිම් ජීවිතයට නම් පිළිවෙලක් කියා දෙයක් ගෑවිලාම නැත.නිදා ගැනීමට අවදි වීමට වෙලවක් කලාවක් මොකොවත්ම නැත.රැයක් දවාලක්ද නැත. ඉදින් අදද එලෙස හොඳටම එලිය වැටුණු පසු ඇඳට ගොඩ වූ දිනයකි.එපමණක්ම නොව මේ අද දිනයට අප්පච්චිගෙන් පැමිණි සිවුවන ඇමතුමයි.

"මොනා කරන්නේ? මේ අප්පච්චීගේ මීලඟ සුපුරුදු පැනයයි."

ඉන්පසු කෑවද, බීවද ,ඉව්වද, ඉව්වේ මොනාද ,කොහේද ගියේ ,කවුද එහේ හිටියේ, එයා මොනාද කිවුවේ මෙකී නොකී ප්‍රශ්නාවලියකි.

අප්පච්චීගේ හැටි එහෙමය.ඔහු එලෙස විමසන්නේ වුවමනාවකට හෝ සැකයක් නිසාවෙන් නොව නිකමටය.ඒ ආදරේට විය හැකිය.ඔහු අපි කාටත් එහෙමය.මට මල්ලීට අම්මාට කිසිදු වුවමනාවක් නොමැතිව වුවද දිනකට හත් අට වතාවක් අමතයි.කියන්නට තරම් දෙයක් නැතත් මොනවාම හෝ පවසයි.ඔහු කොයිතරම් කාර්යබහුල වුවද මේ පුරුද්දේ නම් පුංචියට තරම්වත් වෙනසක් නොවෙයි.වරක් ඇමතූ පසු ජංගමයාට පිළිතුරු නොදුනහොත් පිළිතුරු දෙන තෙක්ම එකපෙළට ඇමතුම් ගලා එයි.

මා නිවිහැනහිල්ලේ මා ගැනම සිතූ බොහෝ අවස්ථාවලදී මා පසක් කොට ගත්තේ මා අම්මාට වඩා අප්පච්චිට ආදරය කරන බවයි.ඔහුද එසේම වන්නට ඈත.පවුලෙන්ම මගේ ප්‍රියතමයා වන්නේ ඔහුය.දුවලා වැඩිපුර ආදරේ අප්පච්චිලාට යන කතාවනම් අසත්‍යක් වීමට නොහැක.මන්ද මා එතරම්ම ඔහුට ඇලුම් කරන බැවිනි. මට බාල සොහොයුරෙකු සිටියද ඔහු කවදත් මට ඇමතුවේ පුතා දුව ලෙසය. කොහේ සිට නිවසට පැමිණියද ඔහු දොරට ගසමින් අඬගසන්නේ මටය.

මට හොඳින්ම පෑහෙන පවුලේ සාමජිකයා ඔහුය.අපි දෙදෙන එක්වූ තැන්හී අපට දෙඩීමට ඇති දෑ හී ලැයිස්තුව බොහෝමත්ම දීර්ඝය.අප දෙදෙනාගේ සංවාදයන්ට කිසි විටෙකදී අම්මා හෝ මල්ලි එක් නොවෙන අතර අප කතා කරන කිසිවක් ඔවුනට රිසි මාතෘකාද නොවේ.මා බාලේ පටන්ම පොත් ගුල්ලියෙකි.අදද මා වචන තුන හතරක් අමුණා කුමක් හෝ කුරුටු ගෑමට තරම් හපන් කමක් ඇත්නම් ඒ අප්පච්චී නිසාමය.සාහිත්‍ය, බෞද්ධ දර්ශනය, ඉතිහාසය ,දෙශපාලනය ,ගුප්ත විද්‍යාව අප්පච්චීගේ සංවාදවල සුලබ ප්‍රස්තූථයන්ය.ඔහු දන්නා දේ බොහෝය.

විද්‍යා විශයන් උගත් මගේ අම්මාට නම් කලාව අපුලය.ඒත් අප්පච්චීටනම් කලාව යනු රස ගුලාවකි.අප අම්මට ඉඳ හිට බලෙන්ම වාගේ කියවන්නට පොතක් දෙකක් ගෙනැවිත් දුන්නද ඈ කිසි දිනයක පොතක් ඈවර වනතුරුම නොකියවයි.අහම්බයකින් හෝ කියවා අවසන් කළහොත් ඒ පිටු සියයක් තරම් වූ පොතක් මසකදී පමණ කියවා නිමකල අවස්ථාවකදී පමණි.මා ජනිත වූයේ අම්මාගේ හා අප්පච්චීගේ රුචි අරුචිකම් ගති සිරිත් හුරු පුරුදු වලින් පමණක්ම යැයි යමෙක් කොතනකදී හෝ පැවසූවොත් අම්මගෙන් මට උරුම වන්නට ඇත්තේ ඇට්ටර දඩබ්බර ගුණය පමණක්ම යැයි නිසැකවම පැවසිය හැකිය.ශේෂ වන්නාවූ සියල්ල ඇබින්ඳක තරම්වත් දෙගිඩියාවකින් තොරව අප්පච්චිගේ යැයි කිව හැකිය.

අප්පච්චී පන්සල හා සමීප ඇසුරෙකින් හැඳී වැඩුනෙකි.ඔහුට ගුත්තිලය සැලලිහිණිය එක කවියක් නෑර කට පාඩම්ය.ඔහු ඕනෑම කවි පදයක් සැනින් ධාරණය කර ගැනීමේ හපනෙකි.ඔහුට වූ ඒ හැකියාව පවුලෙන්ම උරුම වූයේ මට පමණකි.මගේ මල්ලිට කවි පද හතරක් මතකයෙහි ගබඩා කොට ගත හැකි  දිනක් වී නම් එදිනට සක්වල කලඹා මිහිකත කම්පා වනු නිසැකය.පුංචි සන්ධියේ පටන් අප්පච්ච්යි මමයි තරඟයට කවී කීවෙමු.වාද කලෙමු.වරු ගණන් කියෙව්වෙමු.මේ තරමටම ලොකු මහත් වූ පසු පවා ඔහුට තුරුළු වී කතා කිරීමට දැනුදු  ශේෂ වී ඇති දෑ බොහෝමය.

අප්පච්චීට පාලි හා සංස්කෘත දැනුමක් ඇත. පිරුවානා පොත් වහන්සේ ඔහුට සම්පූරණයෙන්ම කට පාඩම්ය.අප්පච්චිගේත් අප්පච්චි කුඩා කාලයේදී ඔවුනට සකස්කඩ , බුද්ද ගජ්ජය ,ශත්‍රශතකය, නවරාශ්ටශතකය වැනි විවිද ග්‍රන්ථ ගෙනවිත් දුන්නේලු.ඇතැම් පොත් වල නම් මා අසාවත් නොමැති අතර සමහර නම් ගම් මගේ මතකයේ පවා ශේෂ වී නොමැත.පාසල් ගොස් පැමිණි පසු පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවන් මුණ ගැසී මේ පොත් උගැන්ම ඔහුගේ නිවසේ අනිවාර්ය නීතියක්ව තිබුණු බැව් අප්පච්චි වරෙක මා සමග පැවසූ බව මතකය.අදද ඔහු විවේක පාඩුවේ පසුවන ඇතැම් අවස්තාවලදී අප අසාවත් නැති කවි ,ශ්ලෝක , ගාථා මුමුණනු මම අසා ඇත්තෙමි.

අප්පච්චී යනු මට නම් අපූරු අපූර්වතමයෙකි.පුංචිම කාලයේ මම සෙල්ලම් බෝනික්කන්ගෙන් සෙල්ලම් කලද දැන් ඒවා කාමරයේ ගොඩ ගසාගෙන සිටින්නේ සෙල්ලම් කිරීමට නොව කාමරය හැඩ කිරීම සඳහාය.නමුදු අප්පච්චීට නම් එසේ නැත. මම කාමරය අතු ගා අස්පස් කර බෝනික්කන් ඇඳේ පෝළිමට ඇසිරූ එක් දිනක් මට අද වාගේ මතකය.ඒ වන විටද මට වයස අවුරුදු විසි දෙකක් හෝ විසි තුනක් වන්නට ඇත.එසේ වුවද ඔහු මාගේ කාමරයට ඇතුලු උනේ පුංචි සන්ධියේ මගේ සල්ලම් ගෙදරට ගොඩ වෙනවා හා සමානවමය.

"ඔන්න ඔයාගේ ගෙදරට නෑදෑයෝ ඇවිල්ලලු..තේ බොන්න තේ වතුර ලිපේ තියන්න."

බෝනික්කන් ගොඩේ වාඩි වී ඔහු කියූ සැටි මට අද වාගේ මතකය.ඒ සිනා මුසු මුව මඬල මට දැනුදු දෑස් පියා ගත් ඇසිල්ලක අනාසයෙන්ම  නෙත් ඉද්දර මවා ගත හැකිය.

අප්පච්චී කිසි දිනෙක කිසිවකින් කම්පා වනු මම දැක නොමැත්තෙමි.ඇසුවා නම් ඒ එක් වරක් පමණක්ය.ඒ මා කොලඹ බෝඩිමක නතර කර ගිය දිනයේය. සතියක් දෙකක් යනතුරු ඔහු අමුතූ වී සිටි බව දිනක් අහම්බෙන් වගේ මගෙ ලොකු අම්මා කෙනෙකුගේ මුවින් පිට විය.ඒ වනතෙක්ම මම ඒ ගැන හාන්කවිසියක්වත් දැන නොසිටියෙමි.එහෙත් පැයකට වතාවක් පමණ මට දුරකතන ඇමතුම් දුන්න බවත් බෝඩිමේ ඉන්න බැරි නම් දමල ගහලා ගෙදර එන ලෙසත් කියූ අයුරුත් නම් මට හොඳ හැටියට මතකය.

අප්පච්චී තරම් නිවුණු දැමුණු කිසිවෙකුත් මම මෙතෙක් මුණ ගැසී නැති තරම්ය..සිව් විසි වසරකටත් වඩා මාස කිහිපයකට දීර්ඝ වූ මාගේ ජීවිත කාලය තුල මම අප්පච්චී කෝපයෙන් සිටිනවා දැක ඇත්තේ දෙවරක් පමණකි.අද වනතුරුම මා ඔහුගෙන් නිය තුඩක් තම් වත් වූ පහරක් නොලද අතර අතැඟිලි වලටත් වඩා අල්ප අවස්ථාවන් කිහිපයකදී පමණක් බැනුම් අසා ඇත්තෙමි.දන්නා කාලයේ දී පටන් ඉතා දඩබ්බර ඇට්ටර කෙල්ලකු වූ මගේ හිතුවක්කාරකම් අනෙකෙකු නම් කෙලෙසකවත් ඉවසාවි යන්න ඇදහිය නොහැකි නියතයකි.

තුරුණු දරුවන් සිටින කුටුම්භයක දූ දරු මා පිය  සිතැඟි තුලනය නොවීම  නිසා සිදුවන ඝට්ටන , දබර , සිත් රිදවීම් නම් එමටය.මාද එලෙස මා පියන් හා ගැටුණු අවස්ථා වැඩි මිස අඩුවක් නම් නැත.එවැනි දබර වලදී මාද අනන්තවත් විස පිරුණු වචන වලින් අම්මාට අප්පච්චීට දමා ගසා ඇත්තෙමි.එවැනි දිනයන්හී අප්පච්චි රිදවීම පිළිබඳව මා පශ්චාත්තාප වී හඬා වැටුණු අවස්ථාවන් එමටය.අම්මාටත් වඩා හිත වඳ වින්ඳේ අප්පච්චී නිසාමය.විටෙක එහි අමුත්තක් දැනුනද ඇතැම් විට එයට හේතුව බාලේ පටන්ම අම්මාගෙන් නම් ඉහේ කෙස් ගාණට කිහිප ගුණයකටත් වඩා  බැනුම් අසා පහර කා දබර වී ඇති නිසා මගේ හිතත් කම්මලේ බල්ලාගේ ගාණට පදම් වී තිබීම විය හැක.මම අම්මාටද බොහෝ සෙයින් ආදරය කරන්නෙමි.නමුදු මම මටම අවංක වී සිතා කිරා මැන බැලුවොහොත් අම්මාට වඩා සුවිශේෂ වූ කුමක්දෝ බැඳීමක් අප්පච්චී කෙරෙහි මා අලවා තබා ඇත.

නැවතත් ජංගමයා මහ හඬින් මොර දෙයි.මා මෙලෙස සිතිවිලි දාමයක වෙලී කෙතරම් වෙලාවක් දිය කර දැමුවාදැයි මට නිනව්වක් නොමැත.මම ඇල්මැරුණු නෙතින් ජංගමයාගේ මුහුණ කියවීමි.

හ්ම්...පස්වන වතාවටත් ඒ අප්පච්චීය.............

පියානෝවී (තෙවැනි දිගහැරුම )

සීතල වැඩි නිසාම මට මහ පාන්දරින්ම ඇහැරුණා.ඇහැරුණා කිවුවට රැය පුරාම වරු ගණන් ඇඳේ එහාට මෙහාට පෙරලුණා මිසක නින්දක් නම් ඇස් අහලකටවත් කිට්ටු උනේ නෑ...පාන්දර ජාමේ යාන්තමට වගේ ඇහැ පියවේගෙන ගියත් කොඳු ඇට පෙළ පසාරු කරන් ඇදුණු නුහුරු සීතලක්  ආපහු මගේ නින්ද මංකොල්ලකාලා තිබුනා.

හ්ම්.. සීතල නොවී තියේවිද?

රෑ නින්දේදී පා පහරවල් ඉවසගන්න බැරුව මාව අතෑරලා දමලා ගිහින් ඇඳ පාමුල එල්ලිලා දිවි නහගන්න දඟලන පොරෝනාව ඇඳලා අරන් ඇඟට දමා ගන්න ගමන් මම මටම මුමුණගත්තා...

ඊයේ රෝස මාර ගහ ගාව බංකුව ලඟ ඉඳන් මට අතවනලා කලවම් කෙල්ල ඈතට ඇඳිලා ගියත් මේ වෙනකන්ම හෙල්ලෙන්නෙවත් නැතුව හිත අස්සේ හොල්මන් කරනවා..

අනේ ඇත්තට එක බිංදුවක්වත් එහාට මෙහාට වෙන්නේ නැති හැටියක්.රෑ එළි වෙනකන්ම නින්ද ගියෙත් නෑ මේ පිස්සු කෝච්චිය හන්දා.හිනා වෙනවා , ඔරවනවා ආයේ හොරෙන් බලනවා හැරිලා බලනවා ..එක විකාරයයි..කෝ ඔච්චර ඉඳලත් තවමත් ඇති වෙලා නෑනේ..දැන් ඇස් වහගෙන මදිවට ඇස් ඇරගෙනත් හීන පේන්න පටන් අරගෙනද කොහෙද.හපෝයි....ඒ පාර දොර මුල්ලෙනුත් එබිලා බලලා මාත් එක්ක ඔලොක්කුවට හිනා වෙනවා.මේ කෙල්ල නම්....

අනේ අම්මපා...හීනේකට උනත් මෙච්චරටම පෙනිලා හති වැටෙන්නේ නැද්ද මන්දා..කොච්චර බලාන හිටියත් මේ ඇස් ගෙඩි දෙකටත් ඇති වෙන්නේ නෑනේ ඇත්තට.ඇස් ගෙඩි දෙකටනම් මොකද පොට්ට වෙනකම් හරි බලියගෙන ඉඳීවි මේ අඟර දාන කලවම් කෝච්චිය දිහාවේම...

"අනේ අනේ කසුපයෝ..තොටත් වෙච්ච හරියක් හැබෑවට..කොහේවත් ඉඳන් ආපු කෙල්ලෙක් වචන දහයක් කතා කොරලා යන්න ගියා..හැබැයි උඹ නම් තාමත් ඒකිව ගම්මාලු ගුලියක් වගේ හිතේ අලෝගෙන ඉන්නවා"

මං කණනාඩිය අස්සට රිංගගෙන මං දිහා බලාන උන්නු මගෙන්ම ඇහුවා.

ඇත්තට ඊයේ දවසේම ලෙක්චර්ස් වෙල උන්නත් ඇස් දෙක නිනව්වක් නැතුව හෙව්වේම නොරිකෝව..ඒත් එකම එක වතාවක්වත් මගේ ඇස් මානෙට ආවේ නෑනේ..හවස එද්දිත් මම ගඟ අද්දර රෝස මාර ගහ යට බංකුව ගාව නැවතිල්ලේ උන්නේ තව පාරක් නොරිකෝව දැක ගන්න ආසවක් හිත් කෙලෝරක අලවගෙන..අන්තිමට බංකුව තට්ට තනියම උන්නු මට තනි රැක්කා මිසක නොරිකෝගේ හෙවණැල්ලක් තරම්ම්වත් ගං දියට වැටුණේ නෑ..

මං පොරෝනාවේ සුරුට්ටුවක් වගේ එතිලා ජනේලේ අයිනට ගියා.හෙමීට විවර කරපු ජනෙල් පළුව අස්සෙන් පොරකාගෙන ආපු හීල් හුළං රැල්ලක් මගේ මූණතහඩුවේ හැපීගෙන කාමරේ අස්සට රිංග ගත්තා..

අනේ හැබෑට මට මේ මොනවා වේගෙනද එන්නේ...උපන්තේකට කිසිම ගෑණු පරානයක් නිසා හෙල්ලිච්ච නැති මගේ මේ හිත් පොඩ්ඩ අස්සේ හැම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම දැන් නොරිකෝ හොල්මං කරන්න පටන් අරන්..ඒත් ඇයි?.... මොකද්ද මාව මෙච්චරම අලවගන්න තරම් ඒ කලවම් කෙල්ලගේ තිබ්බ අමුත්ත?අනේ මන්දා මෙච්චර කාලෙකට කිසිම ගෑණු දැරිවියෙක් මාත් එක්ක සැහැල්ලුවෙන් හිනාවෙලා කතා නොකරපු හන්දා හිතට අමුතු නුහුරක් දැනෙනවා වෙන්න ඇති..ඒ කෝඩුකාර හිතුවිල්ලටනේ මාත් මේ කෙන්ද කන්ද කරගෙන ඒකත් විසිපස් ගුණයකින් විතර වැඩි කරලා ඒකෙත් දහවෙනි බලය විතර හොයාගෙන දඟලන්නේ..මෙහෙම මේ හිත අතෑරියොත් නම් අනන්තෙට යනකම්වත් අල්ලනවා බොරු.පස්ස පැත්තට පයින් දෙකක් දීලා කණෙන් ඇදලා ගැට ගහලාවත් තියා ගන්න ඕන මුගේ ඇට්ටරකම ඩිංගිත්තක් අඩුවෙලා යන්න. 

"කසුප..පරක්කුයි..එන්න කෑම කන්න"

දොරටත් තට්ටුවක් දාන ගමන් අප්පච්චි එහෙම කියන හඬ මහේ හිතුවිල කන්ද එහෙම් පිටින්ම බිමට සමතලා කලා.

"හරි අප්පච්චි මම විනාඩි පහෙන් පහළට එන්නම්"

හප්පද බොල..කිරි අප්පට බල්ලො පැනලා පූසොත් කාපි කිවුවලු.විනාඩි පහෙන් එන්නම් කිවුවට මොකද මම තවම දත කට මැදගෙනවත් නෑ..මං  ඩබල් එකේ සිං සිං ගාල නාන කාමරේට රිංගුවා..අප්පොච්චියේ මට තිබ්බ තදියමට තව පොඩ්ඩෙන් ලිස්සලා වැටිලා සිරි සඟබෝ වෙනවා..

සින්ක් එක උඩින් බිත්තියේ එල්ලිලා උන්නු කන්ණාඩියේ මූණ පේන්නේවත් නැති තරමටම මීදුම බැඳිලා..මං දබර ඇඟිළි තුඩින් කන්ණාඩි මුහුණතේ නොරිකෝ කියල ලිවුවා..

"ඒ පාර ආයේමත් විළිස්සගෙන බලාන ඉන්නවා"

කන්නඩි මුහුණතේ බැඳිච්ච මීදුම් පටලේ පිටිපස්සේ වැහිලා හැංඟිලා හිටපු කසුපයා අමාරුවෙන් එහෙන් මෙහෙන් ඔළුව දාල ආඩපාලි කියන්න පටන් ගත්තා..මම ඌව හේදිලාම යන්න දෝත පුරෝලා වතුර පාරක් ගැහුවා..හ්ම්.. ඌත් එක්කම නොරිකෝවත් හේදිලා ගියා...

මම දනි පනි ගාල ඇඳගෙන කරගෙන පහළට දිව්වා..දනි පනි කිවුවට මොකද සෑහෙන වෙලාවක් ගිහිල්ලා වගේ. අප්පච්චි කාල බීලා යන්නත් ගිහින්.

මම සීතල වෙලා තිබ්බ කෝපි එක උගුරට දෙකට ගිල දාන ගමන් ජෑම් බටර් මොකොවත්ම නැතුව වාටි කඩලා දාල නිකන්ම නිකන් සුදු පාන් මද දෙකක් කටට ඔබාගෙන පාරට බැස්සා.

හොඳටෝම පරක්කු වෙල හන්දා හනි හනිකට දිවුව මගේ ගොන් මොලේට උදේ වරුවේ ලෙක්චර්ස් නෑ කියන එක මතක් උනේ ගෙදර ගේට්ටුවත් පහු කරගෙන සෑහෙන්න දුරක් ගියාට පස්සෙයි..අපරාදේ නිවි හැනහිල්ලේ බඩට මොනාහරි දාගෙන එන්න තිබ්බ..දැන් ඉතින් මොනා කරන්නද.මං හැටට හැටේ පාගලා ගියපු ස්පීඩ් එක පොඩ්ඩක් බාල කරලා රෝස මාර මල් පෙති වියනේ හැඩ බැලුවා..වට පිටාව වෙනදා වගේම ලස්සන උනත් මට ඒ ලස්සන අස්සේ අමුතු පාළුවක් කාන්සියක් හැංඟිලා තියෙනවා වගෙ දැනුනා..

මං බොහෝම ඈලි මෑලි සෝමාරි ගමනින් වාසිටිය පැත්තට ඇඳුනා.ගඟ අද්දර රෝස මාර මල් ගහ යට ලී බංකුව පහු කරද්දී මටත් හොරාට ඉබේටම වාගේ මගේ ඇස් ඒ ඉස්සව්වේ පැටලෙන්න දැඟලුවත් බංකුව අදත් තනියම මඟ බලාන ඉන්න හැටි දැකලා මගේ හිත ඉහිරුණා..
මං මගේ ඇස්දෙක බිමට අලවගෙනම වාසිටියේ පඩිපෙළ නැග්ගා..

කසුප ඕප්පා..ගුඩ් මෝර්නින්"

ලතාවක ඇඳිලා පැඳිලා ඇහිච්ච ඒ වචන තුන හතර අද්දර මං ඉද්ද ගැහුවා වගේ නැවතුණා.
පුංචි කෙල්ලෙක් වගේ කූරු කොන්ඩේ කරල් දෙකක් වෙන්න ගොතාන පඩිපෙළ මුදුනේ එරමිණියා ගොතාන ඉඳගෙන දෙකපොල්  දෑත්   අතරේ හිර කරන් හිනා වෙවී මා දිහාම බලාන උන්නේ කිම් නූරි නොරිකෝ වර්ණාසි කියන කලවම් කෙලි පොඩිත්තයි..