නුඹ මම අපි...

මම කොලයක්

හිස්ම හිස් සුදු පාට

තීන්ත පුසුඹට ඉව කරන

බකිරිත්තන් වෙන්න

මග බලන

නුඹ පන්හිදක්

පින්සලක් පැන්සලක්

පාට කූරු පෙට්ටියක්

ඉද හිටක කවි ඔතන
නිතරෝම බලි අදින

.........

කස්තුර්බා... -ඉන්දීය නිදහස් අරගලයේ නිහඬ සෙවණැල්ල

කස්තුර්බා එහෙමත් නැත්තම් "බා" , අවිහිංසාවාදයේ පියා ලෙසින් විරුදාවලියලත් මහත්මා ගාන්ධි තුමාගේ නිදහස් අරගලයේ නිහඬ යෝධ සෙවණැල්ලයි.ඈ පුරා දශක හයකටත් වැඩි කාලයක් ඉන්දීය  නිදහස් සටනට සක්‍රීයව උර දුන් ඉතිහාසයේ නිහඬ වීරවරියක්.

1969 ඉන්දියාවේ ගුජරාට් ප්‍රාන්තයේ  පොර්බන්දාර් හීදි උපත ලබන කස්තුර්බා පිරිමි දරුවන් දෙදෙනෙකු සිටින පවුලේ එකම දියණියයි.ගාන්ධි පවුල ඉතා ළඟින් ඇසුරුකරන ඇගේ දෙමාපියෝ අවුරුදු හතක් තරම් කුඩා වයසකදීම ඇගේ විවාහ ගිවිස ගැනීම සිදු කරනු ලබනවා.ඉන්පසුව 1982 දී  ගාන්ධි සමඟ විවාහ වෙන කස්තුර්බාට ඒ වන විට යන්තම් අවුරුදු 13 සපිරුණා පමණයි. එතැන් පටන් දශක හයකටත් වැඩි කාලයක් පුරාවට නිහඬවම ඔහුගේ නිදහස් අරගලයට ඈ යෝධ සෙවණැල්ලක් වෙනවා.    

13 වන විය වන විටත් අකුරක්වත් ලියන්නට හෝ කියවන්න ඉගෙනගෙන නොසිටි පුංචි කස්තුර්බා කියවීමට සහ ලිවීමට තම සැමියාගෙන් ඉගෙන ගන්නවා.. විවාහයේ යථා ස්වරූපය මෙසේ යැයි කීමට නොදන්නා කුඩා වයසේදී විවාහ වන මේ යුවළ ඔවුනගේ විවාහ ජීවිතයේ මුල් අවදියේදී සමීප මිතුරන් ලෙසින් කෙළිදලෙන් ගතකරනවා.ඒත් පසුව තම විවාහ දිවියේ සියළු යුතුකම් හා වගකීම තම කරපිටට පටවා ගන්නා බා ඒ කිසිවක් අතපසු නොකර නොපිරිහෙලා ඉටුකරනු ලබනවා.ඇගේ සැමියා වැඩිදුර අධ්‍යාපනය සඳහා එංගලන්තය සඳහා පිටත්ව යනවිටදී තම කුළුඳුල් දරු උපත හේතුවෙන් ඇයට තනිවම ඉන්දියාවේ නතර වෙන්න සිදුවෙනවා.පුරා අවුරුදු හතරකටත් වැඩි කාලයක් සැමියා නොමැතිව  තනිවම පවුලේ කටයුතු ඉටු කරන ඈ පසුකාලීනව පවා නිවසේ යුතුකම් වගකීම් බොහෝ අවස්ථාවලදී තනිවම දරන්නේ තම සැමියාගේ කටයුතු වලට උපරිම නිදහස හා සහයෝගය ලබා දෙමින්.ඉන්දීය නිදහස් අරගලය හේතුවෙන් බොහෝ විට නිවසෙන් පිට ඇතැම් විට රටින් පවා පිටත සිටීම හේතුවෙන්  ගාන්ධි තුමන්  අතින් මඟහැරෙන දරුවන්ගේ හා නිවසේ කටයුතු සියල්ලක්ම පාහේ ඉටුකලේ කස්තුර්බායි. 

පසුකාලීනව බ්‍රහ්මචාරී දිවිපෙවතක් ගත කිරීමට මහත්මා ගන්ධි තුමන් ගත් තීරණය පවා ඈ උපේක්ශා සහගතව ඉඩදෙනු ලබනවා.එසේම තම පුතුන්ට පමණක් නොව රටේ සියළු දරුවන්ට ඈ කාරුණික මවක් සහ මිත්තනියක් වනවා.ගැහැණියක් ලෙස , බිරිඳක් ලෙස වගකීම රාශියක් ඇගේ හිස මත පැටවී තියෙද්දී පවා ඈ භාරත මාතාවගෙ දියණියක් ලෙස තම සැමියාගේ නිදහස් අරගලයට ක්‍රියාකාරීව දායක වනවා.1904-1914 දක්වා කාලය තුල ගන්ධි තුමන් විසින් දකුණු අප්‍රිකාවේ ඩර්බන්හී  රැගෙන ගිය  ෆීනික්ස් සමථකරන අරගලය සඳහා සක්‍රීයව දායක වන බා 1913 දී දකුණු අප්‍රිකාවේ සේවය කරන ඉන්දීයානුවන් පෙළන  අමානුශික සේවා කොන්දේසි වලට එරෙහිව හඬ නැගීම හේතුවෙන් බරපතල වැඩ ඇතුව සිර දඬුවම් විඳිනවා.ඇගේ සිවිල් ක්‍රියාකාරි කටයුතු හේතුවෙන් කිහිපවරක්ම සිර දඬුවම් විඳින බා කාන්තාවන්ගේ ජීවන තත්වය හා සාක්ශරතාවය නගා සිටුවීමට බොහෝ කැපවී කටයුතු කරනවා.ගාන්ධි තුමන්ගේ බොහෝමයක් අවිංසාවාදී විප්ලවයන්ට කිසිඳු මැසිවිල්ලකින් තොරව සහයෝගය දෙනඈ ගාන්ධි තුමන් සිරගතු වූ අවස්ථාවලදී ඔහු වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් ඔහුගේ විප්ලවීය අනුගාමිකයන්ට  මාර්ගෝපදේශනය  සපයනවා.. 

පුරා දශක හයක් පුරාවටම වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම  තම සැමියාට පාදපරිචාරිකාවක් වූ ඇගේ සේවය බොහෝ කාලයක් යන තුරුම ඇගේ සැමියාගේ ජනප්‍රියත්වයේ සෙවණල්ලෙන් වැසී ගියාදෝයි අපට සිතුනත් නොසැලෙණ කුළුනක් ලෙසින් ඈ ගාන්ධි තුමන්ට ලබා දුන් සහයෝගය කිසි විටෙකත් සුළු කොට තකන්න නොහැකියි.යලි කිසිවක් බලාපොරොත්තු නොවීම තම යුතුකම පමනක් සිය පවුලට , රටට  නොපිරිහෙලා ඉටු කල ඈ සමස්ථ ස්ත්‍රී සංහතියටම ගුරු කොට ගත හැකි යකඩ ගැහැණියක්.ඇගේ කුඩා ශරීරය  මෙන් දහස් ගුණයකින්  විශාල  ඇගේ යෝධ  හිත දහස් ගණනක්  ඉන්දියානුවන්ගේ  කඳුළුවල බර  කුළුණු හදින් දරාගෙන ඔවුන්ට ජීවිත එළිය කරන්න දිවා රෑ නොතකා පේ වුණා.සමහරවිට දශක ගණනාවක් පුරාවට  හිතට උහුලගන්න පුළුවන් වෙච්චි බර පපුවට දරා ගන්න බැරි උනු හිදම වෙන්න ඇති 1944 පෙබරවාරි 22 වෙනිදා ඈ හෘදයාබාධයක් හේතුවෙන් මේ ලොකෙන් නික්මිලා යනවා.ඈ එසේ දෑස් පියාගෙන සදාකාලික නින්දකට වැටුනත් ඇගේ අමරණීය මතකය  පරම්පරා ගණනාවක් පුරාවට  ලොව පුරා අරගල කරන දිරිය ගැහැණුන්ට මිනිස්සුනට ධෛර්ය පොම්ප කරාවි. 

උන්නු පෙම්වතුන්ට කප්පරක් ආදරෙන්

මඟ දිගට විසිතුරු බලමින්

මැණිකේ උඹ ලඟින්
ඇවිදන් ආවේ හෙමි හෙමින්
යන්න හිතානයි බෝ දුරක්
අතරමගකදී උඹ ඉතිං
පොඩියකට හැරිලා එන්නං මෙතනින්
කියා ගිය පසු සැනෙකින් මඟින්
ගිණි ගහන අවුවේ බලන් උන්නේ මං හිටං

ඇදුම් කන කකුල් කෙටි
කරකැවෙන ඔලුගෙඩිය
මේචල් කොරන් මං
ලගින්න උඹ එනකං
කකුල් කෙටි අද්දාන
අඩිය දෙක එකතු කර
ආවා මං ටික දුරක්
හෙවණක්හොයාගෙන

පියෙන් පිය , පිය මැනන්
නොදැනීම ඇවිදගෙන
ආපු දුර බොහෝ බව
දැනුනේ මඟකදියි බං
කලබලෙන් මං ඉතිං
විපරමින් හෙවුවාම
උඹ එහෙම නැවතිලයි
කනට වැටුනා සැනින්

උර තියන් ආ මතක කද
අතරමග හලාගෙන
හෑල්ලුවෙන් ආවේ
අත් දෙකම වනාගෙන
විටෙක උරකට වාරුවී
විටෙක තනියම පයින්
උඹ ඇතැරි දින පටං
ඇවිත් මං දැන් බෝ දුරක්

සෙල්ලමට වගේ මම

බැලුවාම ආපු මග

අනේ උඹ එතනම

අරටු බැහැගෙන දිරනවා එකතැන

ලාවට වාගේ මට

දුක හිතුනා ඇබින්දක් තරමට

මඟදිගට අහුලාපු ජීවිතෙන්

අඩක්වත් දකින්නට

පින තිබුනේ නැනේ  උඹට...

පදු කුමාරි...

උපන්න දොහේ ඉඳන්
පපු කැනැත්තේ පතුලටම ඔබාගෙන
අප්පච්චි මාව මැණික් කැටයක් වගේ රකිද්දී
සත්තයි මං හිතාන උන්නේ
මං රජ පැටියෙක් කියලා

ඉල්ලන්න තියා හිතන්නත් කලියෙන්
ආදරේ ගෝනි ගනන් පුරෝලා
ඔලුගෙඩිය උඩට පාත් වෙද්දී
මං රාජකීය තොටිල්ලක
සීරුවට නැලැවුනා

රජ පැටියා කුමාරිකාවක් වෙලා
කුමාරයෙක් මුලිච්චි උනු දා
සත්තකයි මං උන්නේ
හෙට අනිද්දා බිසවක් වෙන්න යන
සංතෝසේ එලිපත්තේ

ඒත් හාවක් හූවක් නැතුවම
මගේ ලෝකෙට කඩා පාත් වෙච්චි
කුමාරයාගේ මව් බිසව
හාංකවිසියක්වත් නොදන්න මගෙන්
මගේ රාජකීය ලේ උරුමෙට
පත්තිරු ඉල්ලද්දී මගේම උප්පැන්නේ
සාක්කි කිවුවෙත් තනිකරම මගේ හරහට

පද්දොන්ට හිර දෙන්න බෑ කියලා
උඹලැයේ අම්මා මගේ පපුවට බෝර දාද්දී
කුඩුවෙච්චි හෘදයවස්තුවේ කෑලි
පපුව ඇතුලේම මං වල දැම්මේ ශතවර්ෂ කාලක් තිස්සේ
ගඩොලෙන් ගඩොල එක්කහු කරලා අප්පච්චි බැඳපු මාලිගාවේ
රජ පැටියව මරලා දාන්න බැරි හන්දා මිසක
උඹට ආදරේ නැති හන්දා නම් නෙවෙයි...

බුකියේ බිත්තිවල විත්ති..

තමන්ගේ බිත්තියේ තමුන්ට ඕනෑ එකක් ලියා ගනීමට අලවා ගැනීම පූර්ණ නිදහස තමන්ට ඇත..සකර්බර්ග් අයියාට ෆ්ලවර් ජම්ප් උනේ නැත්නම් ඕක බිත්තියේ එල්ලිගෙන තව චිරාත් කාලයක් ඔහොම්ම ඉන්නවා ඇත.දැන් දැන් සකර්බර්ග් අයියා ඒ කාලේ බිත්තිඋවල කුරුටු ගාලා අමතක වෙච්චි ඒවා අපි වෙනුවෙන් බිත්තියේ කෙලෝරට ගිහින් හොයන් ඇවිත් පොටෝ කොපි ගසා ආපහු බිත්තියෙ අලවා දීමට තරම් කාරුණික වී ඇත.එවිට අපිට එකල මෙකල අපගේ බිත්තියේ ප්‍රගමනයද මැන ගත හැක.

හැබැයි තමුන්ටත් තමුන්ගේම කියලා බිත්තියක් තියාගෙන අනුන්ගේ බිත්ති වල අනිවාර්තේ ඉඩ නාස්ති කරන එක නරකය.කොල්ලටයි බල්ලටයි බිත්තියට කිට්ටු නොවෙන්න වැටක් බැඳලා නම් යාන්තමට හරි බිත්තිය බේරා ගන්න පුලුවන් උනත් ගෙදරට ලියනමක් එවලා හරි අනුන්ගේ බිත්තියේ තමුන්ගේ විස්තරේ පල කිරීමට ඇප්පෘවල් ඉල්ලන උන් එමටය.සෙට් එකක් එකතු වී බිත්තියේ මොනවාහරි අලවා ගත්තොත් ඒක උන්ගේ ආතල් එක කියා පාඩුවේ ඉන්නට බැරි කොට්ටසයක් හිඳී.උන් බිත්තියෙ පාමුල කුණු දමති.මූත්‍රා කරති.හූරති.බුලත් කෙල ගසති.අවසානයේ බිත්තිය අයිතිකාරයා හෝ බුකියට අදිපති සකබර්ග් අයියා පමිණ පෝස්ටුවේ කලුතෙල් උලා දමති.

බිත්ති හින්දා සමාජයේ හෙන ගැටලුය.ඇතැම් විට බිත්තියේ අලෝන ඒවා නිසා ගෝලීය උශ්ණත්වය , ග්ලැසියර් දියවීම, ඕසොන් ස්ථරය හිල් වීම වැනි ප්‍රශ්නවලටත් වඩා මහා ප්‍රශ්න ඇති වේ. සමහරු ප්‍රශ්න නැති සාංකාවට ප්‍රශ්නයක් හොයා ගන්නද බිත්තියේ ලියති.මෙකී නොකී බිත්ති වල විත්ති බොහෝමයකි.ඒත් මේ විත්තිය සකබර්ග් අයියාට යස අපූරවට මීටර් උනු පසු සිරිලංකාවට විතරක් බිත්ති සඳහා විශේශ බුකී චක්‍රලේකයක් නිකුත් කරනු නිසැකය.අන්න එදාට මක්කවත් කොරන්න තමුන්ගේම කියලා බිත්තියක් අහිමි වී බිත්ති  වාරණයක ලක්වීමට ඉඩකඩ බොහෝය.ඒ නිසා දිලිහෙන බිත්තියේ කුරුටුගෑමට පෙර ඇබින්දක් වත් සිතා බලා බිත්ති කළමණාකරනය සඳහා දැන් හිටංම පුරුදු පුහුණුව සුදානම් වෙන එක සරීර කූඩුවට යහපතිය.

රිද්දනේ නෑ ඇබිඳක්වත් විස්වාස නැද්ද උඹට මාව...

ඇස් කන් ඇලවුණු

ගෝනි බිල්ලන්ට

වගේ වගක් නැතිවම

ලිප්ටන් වට රවුමේ පෝලිමට

අවුරුදු ගණන් බෑගිරි දුන්නු 

අසම්පූර්ණ විප්ලවය..

පොට්ටනි ගහලා දෝතින්

බාර කලේ අනාගතයට

එක හිතින් නොවුනාට

අවුරුදු ගානටම මගෑරුණු

හිඟ පත්තර පුරවන්නේ කෝම

උත්තරීතර විප්ලවයේ බර

මොළ ගෙඩිය උඩ පටවාන..

උපාධිය අරගෙන හනිකට

ගෝනි බිල්ලෙක් නොවුනොත් මම

මෑත පේන ආලකමන්දාවට 

ඉඳ හිට හරි රිංගන්ට

අහලකින් හරි පැලක් අටෝගන්ට

වරම් ගන්නේ කොහොමද..

ඉතිං සමාවෙයන් මට

ඉකි ගහන හෘද සාක්කිය

සිඳලන්න අවසරයි ඔය බොටුව

එක කඩු පාරෙන් වෙන් වෙන්න

සක්කියක් නොතියාම

ඉතිං නඬා ඉදින් ඔතනම

රිද්දනේ නෑ ඇබිඳක්වත්

විස්වාස නැද්ද උඹට මාව...

බොඳ වෙච්චි අකාහේ යට

අමාවක ආකහේ

සීතල කලුවරට

උණුහුම් වෙච්චි පපුව

දිඩි දිඩි ගාල ගැහෙද්දි

මං ආදරේ පුරෝගෙන

උඹ ලඟට ගුලි උනා...

එතකොට උඹ කිවුවා

එක තරුවක් නැති ආකහේ

මොන ලස්සනක්ද කියලා...

ඊටත් පස්සේ හැන්දෑවක

තරු ඉහිරිච්ච ආකාසේ යට ඉඳන්

මං ආයෙමත් වතාවක්

උඹේ ළඟ ගුලි ගැහෙද්දී

උඹ කිවුවා චැහ්.. 

වලාකුළකට වැහිච්ච

හඳක් ඇති ආකාහෙන් ඇති

පලේ මොකද්ද කියලා...

මුළු ආකාසෙම වහගෙන

පාළොස්වක හඳ

දිස්නේ දිදී විළිස්සද්දී

මං ආයෙමත් වතාවක් උඹේ 

උරපත්තට වාරු උනා..

ඒ වතාවේ උඹ කිවුවේ

එක තරුවක්වත් නැතුව

ආකාසේ පිරෙන්න

හඳ විතරක් තිබ්බම

මහාම මහ අජූතයි කියලා..

පස්සෙන් පහු එකමත් එක හවසක

අපි ගෑවී නොගෑවී

කොටු පවුර දිගේ ඇවිදිද්දී

ගණ නිල් ආකාහේ පුරාවට

පායපු හඳ පලුවක් වටේට

තරු අහුරක් ඉහිරිලා තිබ්බා..

මං හරි විස්වාසෙන් උඹේ 

ඇඟිලි බදලා ගුලි කරගත්තා

මේ කිසි පිළිවෙලක් නැති අහසට වඩා

අමාවක අහස කොච්චර නිස්කලංකද

උඹ අන්තිමට එහෙම කිවුවා..

ඇසිල්ලකට විතරක්ම උඹේ අත්ලට ගුලිවෙලා

අතෑරිලා නියපොතු කෙරෝලක 

එල්ලිච්ච උණුහුම් ඇබින්ද

මං මොකොවත්ම නොකියා 

රහසේම මිට මොළොව ගත්තා..

ඒත් ඒ වෙද්දිත් 

හුළඟේ ඉහිරිලා ගියපු

සුසුම් අහුර ගිලිහෙන්න නොදී 

අල්ලගන්න මට වාරු නැති උනා...

අයෙත් වතාවක් මං 

බොඳ වෙච්චි අකාහේ යට

ආයේ ආයේ වල්මත් වෙන්න 

අකීකරු හිතට හොඳටම තඩි බාලා

අමාරුවෙන් උනත් කැමති කරවගත්තා..

මල්...

පිපෙන

පරවෙන

එතෙන

පිච්චෙන

දැහැන් ගත හිත

නිවන් දක්කන

සීරුවට මාරුවී

හීනියට රෝල් වෙන

සතර පෙර නිමිත්තකි
මල්...

පිපෙන

පරවෙන

එතෙන

පිච්චෙන

අලු පාට ලෝකයට

තව පාට වපුරුවන...

පිටස්තරයා කොටු කිරීම

එකකට එකක් නොදෙවෙනි සබඳකම් පෝලිමක් නඩත්තු කරන්නටම දියවෙන ජීවන කලබගෑනියක අතර මැද්දෙන් නුඹට මා මෙන්ම මට නුඹවද  හෙමි හෙමින් අහිමි වෙන ඛේදාන්තයක ආරම්භය ඉද්දර මම යලිඳු වතාවක් නරඹන්නියක් බවට පත්ව ඇත්තෙමි.පිටපතේ අහුකොන් යාන්තමට වගේ වෙනස් වුවද බොහොමයක් ජවනිකා සමාන විම අහඹුවක්ම යැයි ඇදහීම නම් අසීරුය.

මෙය මට මෙන්ම නුඹටද තව දස දහස් ගනනක් වූ ඇතමුන්ටද වරක් දෙවර තෙවරක් හෝ සිවුවරක් නොව  අනේක වාරයක් සිදුවී ඇතිවාට සැක නැත.ඇසිල්ලකට හෝ නුඹට නුඹම අහිමි බව පසක් වී ඇත්ද?ඇතැම්විට ඒ සිතුවිල්ල නුඹේ හිත් මානයට වරක් වත් ගොඩවී නැතිවා විය හැක.නමුදු නුඹට හොරාට නුඹටම නුඹ අහිමිව ඇතුවා විය නොහකිද?නුඹට නුඹ අහිමි වනු දැක දැකම කිසිවක් කර කියා ගත නුහුණුව බලාන උන්නා විය හැක.කෙසේ නමුදු අවසානයේ දී අපට අපවම අහිමි වී ඇත.කවුදෝ කියා අපටම හරි හැටි හඳුනාගත  නොහැකි ආගන්තුක ප්‍රාණයක් අපගේ සියලු අනන්‍යතාවයන් ඌ සන්තක කරගෙන අප නමින් පෙනී සිටී.

"සැබෑවටම ඒ මමද?"

මා අනේකවාරයක් මගෙන් ප්‍රශ්න කර ඇත්තෙමි.ඒ කිසිඳු වතාවක මට හරිහමන් උත්තරයක් අමුණාගත නොහැකිවුයේ මගෙන් මා විමසු පැනය මා වෙතට යොමු නොවුනු නිසා විය නොහැකිද?ඇතැම්විට මා වෙනුවෙන් උත්තර අමුනා දීමට තරම් ආගන්තුකයා මා ගැන නොදන්නවා විය හැක.නැතිනම් ඒ උගේ සටකපට කමයි.කෙලෙසින් හෝ අහුකොන් නෑර අත පත ගගා ඉදහිටක මම මාවම සොයා ගත්තද ක්ශනයකින් මා වියකී ගොස් ආගන්තුකයෙකු මා වෙතට ආරෝපනය වන්නේ මන්දැයි මා නොදනිමි.දැන් මටම දෙකෙන් එකක් වෙන් කරගත නොහැකි  තරමටම සියල්ල පටලැවී ඇත.
ඉඳහිටක නුඹ මා ලෙසින් හඳුනා ගත්තේ මාවමද එමෙන්ම මා නුඹ ලෙසින් හඳුනා ගත්තේ සැබෑවටම නුඹවමද නැතිනම් නුඹ හෝ මා නමින් ආරෝපිත ආගන්තුක ප්‍රාණියෙක්ද යන්න කෙලෙස තෝරා බේරා ගන්නද?මට මාවම නොපෙනෙනා වංකගිරියක මම කෙලෙස නුඹ සොයන්නද?
අවසානයේදී කුමක් සිදුවේදැයි නොදන්නා නමුත් අපි අතරමං වී ඇති බව, අපි අපි අතරම නන්නත්තාර වී ඇති බවම පසක් කොට ගැනුමවත් මේ විශම වූ වංකගිරිය තුල සැනසෙන්නට තරම් වටිනා හේතුවක් නොවන්නේද?ඉදින් අපි අප සොයා උඩු ගං බලා යාත්‍රා කරන්නට තව තවත් තාවර වෙවී සිටිය යුතුමද?පිටත් වන්නට සුදුසු කාලය අප පසුකරගෙන බොහෝ දුර ගොස් ඇත.ඉදින් දැන්වත් අප ගමන් ඇරඹිය යුතු බව පසක් කර ගැනුමට තව කොපමණ කාලයක් මග බලා සිටිය යුතුද?

කළු ලේ පාට සුදු පරෙවියෝ

අලු වලාකුළු අතරින්

සිත්තමක් වූ රිදී රේඛාවේ

ගෑවි ගෑවි දේවදුන්නක් අහලින්

තටු සිඳුනු මුත් පියා සලයි 

කළු පාට සුදු පරවියෝ

ලේ පාට සුදු පරෙවියෝ

නූලෙන් ගිලිහුණ පාට සරුංගල්

ඔහේ පාවි ඉපිළී

කිමිදෙනවා හිස් අහසේ

සන්තකයට තටු ශේෂ නොවුනු මුත්

උන් ඉගිලෙනවා අහසේ

ඉමක් කොණක් ගැන වගක්වත් නැති අහසේ

කුණාටු හුළගින් කඩා හැලුණු තටු 

පිරිමදිමින් මද පවන හමනවා

මුඩු බිම් ඉද්දර තැන තැන හොරාට

ඇකිලුණු මල් පොඩි දෑස් අරිනවා

සුසුම් ඇබින්දක කඳුලක් රහසේම තවරා

අලුත් ලොවට අපි හැල්මේ දුවනවා

ප්‍රශ්න...

ප්‍රශ්නයක් දෙකක්

අනිච්ඡානුගවම 

ඉගිලුණාට ඉද හිට

ඔලූ කට්ටටම වැදුනද

සෑහෙන්න රිදුනද

හිතේ සාමේ හෙල්ලුණාද

ලාවට....

හිතුවේම ඔලූ කට්ට

හිල් වෙන්න දග දාලා

දමා අතෑරියා කියලද

හිතලම

ඒත් එහෙම නෑ 

දන්නවද.........

ඉද හිටවත් විසි නොවෙන්න

පොට්ටනි ගහලා හංගාපු

ඇට්ටර ප්‍රශ්න අහිනෙන්

එහෙන් මෙහෙන් එක දෙක

මිරිකිලා විසි උනාට

ඔය හැටියටම මොකටද වාරණ...

ලොකුකම් ඇට්ටරකම්

හූරලා විසි කරලා

ගනකම වලදාලා

නිදහසේ ඉගිලෙන්න

ආයෙමත් එනවාද මා එක්ක...

කොන්දේසි විරහිතයි දන්නවද....

ප්‍රෝඩාකාර හඳ

ප්‍රෝඩාකාර හඳ

එබෙනවා ජනේලෙන් විටින් විට

කෑලි බාග රවුම් වලට 

දවසින් දවස පැන පැන

දාන අලවට්ටම් තොගයට 

කුරුවල් වෙනවා ඉහ මොළ 

කී දාහක් රැවට්ලාද

සරුව පිත්තල මුනට

ආවාට වහගෙන

දිස්නේ තට්ටුව අලෝ ගත්තට

මතක නෑ කියලා හිතුවද

උඹ විපරීත හඳ වග ....

ලාබෙට කුලියට ගත්තු

ඉර එළියෙන් දිලිහුනාට

උඹ ගාව හීතලයි හරියට 

හර්ද සාක්ෂියත් මිදෙන තරමටම....

අවලම් හිත....

පරිමිතයට ඔබ්බෙන් පදිංචි

නිදහසක කූඩු කල සිතුවිලි

හිස්කබලේ හිස් තැන් 

අස්සට අඩුක් කරගෙන

අයාලේ සැරිසරනවා

නිදහස් මාෆියාවක

තැග් ගැහෙන්න පෙරුම් පුරාගෙන...

දෙගිඩියා පොට්ටනිය

ඉද හිට එලි බහින්න වලි කද්දී

තව තවත් ගැටය හිර කර කර

පොදි ගසා ඔබනවා

වල්මත් හිතුවිලි අහිනක

නොපෙනෙනු පිණිස වරක්වත්

හිත  ගැටෙන මානෙකට...

අවලම් හිත

හීන ඉද්දර නන්නත්තාර වෙද්දී

පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් ඉපිළ

ගිණිමැලේ වටේටම නටනවා කරකැවී

රවුමට රවුමට , රවුමට රවුමට

අනේ නිලංකාරයි තාමත්

ගිණිකණ වැටුනු ඇස්ගෙඩි ජෝඩුවම....

සීමිත අවකාශයක අසීමිත නිදහසකින් උඹ වගේම මමත්...

හිටි හැටියේම කළු වලාකුළු අස්සෙන් ඇගිලි තුඩු අගිස්ස්ට අහුවෙන රිදී රේඛා හරි සුන්දරයි.....අතේ මිට මොලොවගන්න බැරි උනත් ඒ දිස්නේ හිත හිරිවට්ටන ප්‍රීතියක් ශේෂ කරනවා... කළු වලාවේ පාට වියැකිලා අළු පාට වෙන්න පටන් අරන් දැන්..හෙට අනිද්දාම අවශේෂ වලාකුළු අස්සෙන් කළු වලාව හොයා ගන්නත් බැරි වෙයි...එත් දිස්න ගහපු රේදී රේඛා අතරින් අතපත ගාපු ජීවිතේ මතකය ආයෙමත් ජීවිතේ අල්ලගන්න පන්නරය අරන් එයි... කළු උනත් සුදු උනත් ඒ ජීවිතේට ආදරේ කරන්න හයිය දෙයි...මටම විතරක් නෙවෙයි උඹටත්...පුර හඳ ආවත් නාවත් අපි නිර්වාණයේ දොරකඩ හිදී හැමදාමත්..

මට හැමදාමත් ජීවිතේ මිට මොලවගන්න ඕනි උනා...ඇගිලි කරු අස්සෙන් බේරිලා යන්න නොදී තදකරලා බැදලා අල්ලගන්න ඕනි උනා....එත් ගලාගෙන යන ජීවිතේ අල්ල ඇතුලේ හංගගන්න බෑ කියලා තේරුම් ගන්න මට හුගාක් කදුළු වියපැහැදම් කරන්න උනා...සමහරවිට ඉස්සරහටත් එහෙම වෙන්න පුළුවනි..නොවෙන්නත් පුළුවනි.. කාලෙකදී මං හිනා උනා..පස්සේ ඒ හිනා උණු හේතුවටම ඇඩුවා... පස්සේ ඒ ගැන කිසි වගක් නැතුව හිතන්න පුරුදු උනා... කාලෙන් කාලෙට මගේ පුරුදු වෙනස් උනා.... වෙනස් වෙන්නේ නෑ කියලා මනුස්සයෙක්ට පොරොන්දු වීම මොන තරම් අසාදාරණද වගේම වෙනස් වෙන්න එපා කියලා තව එකෙකුගෙන් පොරොන්දු ගැනීමත් මොන තරම් අසාදාරණද කියලා මටම පසක් කර ගත්තා... අපි තප්පරෙන් තප්පරේ විනාඩියෙන් විනාඩිය වෙනස් වෙනවා.... ඒ වෙනස් වීමේ වේගය අනෙකාට සාපේක්ෂව අඩු වැඩි වෙනවා... ඒ වේගය අපිට දරා ගන්න පුළුවන් හැකියාව අනුව අපි තවකෙක්ව ඉවසීමේ කාලසීමාව රදා පවතිනවා...ඉද හිට මේ සදහා ජිවිත් කාලයම වැය වෙනවා... සමහරවිට එහෙම වෙන එක වාසනාවන්තයි... එතකොට එක ලග රැදෙන කාලසීමාව ජීවිත කාලයක් වෙනවා... එහෙම නොවෙන එකත් වාසනාවන්තයි...එතකොට වෙන වෙන මානයන් අස්සේ ජීවිතේ අතපත ගන්න ලැබෙනවා...එහෙම බැලුවත් ලෝකේ කොහෙවත් නරක දේවල් සිද්ද නොවෙන්න පුළුවන්... නරකම දෙයක උනත් හොද හේතුවක් තියෙන්න පුළුවන්.... නැත්නම් අපිට හොද හේතුවක් හදා ගන්න පුළුවන්. යන්නං වාලේ නොයා යන්න හේතුවක් හදාගන්න පුළුවන්....

ඒ හේතුව සාපේක්ෂයි... එත් මොකක් හරි වටිනාකමක් තියන හේතුවක් සහ ඒ හේතුව තෝරා ගැනීමේ සම්පූර්ණ වගේකීම දරන්න පුළුවන් හයිය එකතු කර ගත්තු තැන අපිට නිකන්ම නිකම් ජීවිතයකට වඩා යමක් මුණ ගැහේවි... සින්නක්කර සන්තක කර ගැනීමෙන්  ඔබ්බට ගිය ආදරණීය ජීවිතයක් මුණ ගැහේවි...මටම විතරක් නෙවෙයි උඹටත්...පුර හඳ ආවත් නාවත් අපි නිර්වාණයේ දොරකඩ හිදී හැමදාමත්.. සීමිත අවකාශයක අසීමිත නිදහසකින් උඹ වගේම මමත්.... 

එකමත් එක අපි

එක මත 

එක මතයක් ලගට ගෙන්න

එක එක කට්ටිය

එක තැනකට ඇවිත්

එකමත් එක කාලයක්

එකම එකසැරයක් වත් නො එන්න

එකමත් එක දවසක

එක හෙවනක් යටට එක්කාසු වෙද්දි

ඒ එකමත් එක කතාව අහන්න

බලන්න විදින්න විදවන්න

එකමත් එක රටක

එකමත් එක ලෝක ගොඩක ඉන්න

එක එක මිනිස්සු 

එකතු වෙද්දි

අර එකමත් එක මත තියන

එක එක කට්ටියට

එකට කියවාපු

එක මතයක්වත් අහගන්න බැරි තරමට හතිලු

ඒ එක මතය 

එකමත් එක ලොකෙට කියන්න

එක දිගට හැල්මෙ දුවන අහු අස්සේ

එක එක කට්ටිය එක එක තන් වල අටවාපු

එක එක මත එක සැරක්වත්

එක කනකට හරි වැටූනෙ ලාවටලු

ඒත් ඒ එක එක කට්ටියගෙ

එක එක මත

එක මතයක් ලගට ගේද්දී

එකමත් එක රටක මිනිස්සු 

එකම අහසක් යට 

ආදරයෙන් ඇවිලුනාලු

එක එක අය එක එක ඒවා කීවට 

ඒක හරි ලස්සන 

එකමත් එක දවසක් වෙලා  ගෙවිලා ඉවරලු ........

හකුර

තිබ්බ හකුර වක්කඩේ දිය උනාට

රකින්න හකුරක් ලග නැතුවට

සීනි මුරුක්කුවක්වත් තිබ්බා නම්

තිත්ත හිතේ අපුල අරින්න 

ඒත් මක් කොරන්නද

හකුරු රහ වැටුණු හිතට

සීනි මුරුක්කු එපාලුනේ 

අනේ උගේ ගනකම

උඹට  හකුරම ඕනිනම් 

දැන් ඉතින් උඩ බලන් 

මලක් පීදෙනකම් 

ලැගපන් කිතුල පාමුල 

අනේ අම්මප උඹෙත්  

ඇට්ටර කමක තරම

බෙල්ල කැඩෙනකන් බලන් ඉදලත්

ඇති වෙලා නෑනේ බොට 

හැලිය බිදන් අපි හැරෙමුද ??

පොළොව පොඟපු ලේ ගංගා

කරුකුට්ටම් වෙලා ගිහින්

ලේ පුසුඹට ඉව කරලම

නාසය හිරි වැටිලා ගිහින්

මෙලෝ වගක් දැනෙන්නේ නෑ

වැරදි පාරේ සැකිලි ලෙසින්

හැල්මේ දුවන් උන් යනවා

අවසානෙට ළඟින් ළඟින්

ෆැන්ටසි වල උන් ලැඟගෙන

ඇලී ගැලී එරී වැතිර

එතනම පස් වෙලා යනවා

මළගමවත් දන්නේ නැතුව

අඩියක් අඩියක් ගානට

පාරක් පාරක් ගානට

හැරුම් ලක්ෂයක් හොයන්න

ෆැන්ටසියේ දොර බිඳින්න

  

මුඩු බිම මත මල් පිපෙන්න

බොල් හුළඟට තෙත පොවන්න

පැටව් ගහන හැරුම් ලක්ෂ

ඕන උන්ගේ ඔළු මකන්න

හැරුම් ලක්ෂ හුඟක් ඕනි

යන පාරෙන් ඉවත් වෙන්න

ගින්න සැරයි හැලිය බරයි

උතුරන්නට ඔන්න මෙන්න

ඉහ මොලගෙඩි තම්බාගෙන

හැලිය උතුරලා නටාවි

හැලිය බිඳන් අපි නාවොත් 

හැලියෙම කරවෙලා යාවි

හැරුම් ලක්ෂ හුඟක් ඕනි

යන පාරෙන් ඉවත් වෙන්න

එහෙම නැතොත් අපට වෙන්නේ

ඉහමොල පිච්චිලා නැහෙන්ට

අඩියක් අඩියක් ගානට

පාරක් පාරක් ගානට

හැරුම් ලක්ෂ හුඟක් ඕන

මේ යන අත හරවන්නට

පිටත් වෙන්නයි සූදානම...

විලම්බීත හීන ලඟ

හිනා වෙන තරු ඇස් අද්දර

හිත ගිනිකණ වැටෙද්දි

වාවන් ඉන්නෙ කෝම මම

විලාප තියන හෘද සාක්ෂිය

නෑහෙන්න ඇබ ගහන්

හැල්මෙ දුවනවා මම

වල්මත් වෙන්න නන්නත්තාරෙක

දෙගිඩියාව පොට්ටනි  ගහල වල දාල

කවුද එන්නේ මාත් එක්ක

නොදුටු ඉමක තටු ගහන්න

පිටත් වෙන්නයි සූදානම...

ශිෂ්ටාචාරය නිදොස්ද?

තත් අතරින් 

එලියට බේරෙන

පන ගහන ජීවිතය

විඳගන්න පිං කලේ 

අපි විතරමද?....

කුණු වී පැහැවන

ජීවිත වගුරට පීදුන

නෙලුම ගැන ආරංචි උනෙත්

බඹරු තුන හතරකටද?...

පොඩිවට පිපුණත්

පිපුනෙ නෙළුමක් නම්

මඩකරි අස්සේ දිලිහෙන්න

ඒ නෙළුමට තහනම්ද?...........

ලක්ශ්මී එක්ක 

සන්ධානගත වුනු සරස්වතී

අද නෙළුම් පල්ලෙන් 

මඩට බැහැලද?..

කිල්ලෝට වල

හුනු නොතිබුනාට

කවුරු කවුරුත් 

නිදොස් වේවිද 

එහෙමෙ නිදොස් කොට 

නිදහස් කලොත්

නිවි හැනහිල්ලේ

නින්ද යයිද?

අම්මපා විරහව.....

අම්මපා විරහව

උඹ නම් මාරයි

කිවුවේ නැද්ද

ඒ වගක් කවුරු හරි

බලාපන්කෝ උඹ 

මාකට් වෙන ලස්සන

ඇගට නොදැනීම 

ඉල්ලුම අහසට

සැරව පෙරාගෙන

ඕජස් නාගෙන

ඉන්න උඹේ ඔය

කුණු රහ ලොවන්න

වලිකන පොරකන

නර පණු පෝලිම

ඇදී ඇදී එයි 

වැල නොකැඩීගෙන

අම්මපා විරහව

උඹ නම් මාරයි

මටත් දැනුනේ කුණු

රහ වටුනාමයි