එන්න කියනවා මට
ඒත් යන්න බෑලු හිතට
පා සුළැඟිලි කොණක්වත්
මනාපේ දෙන්නේ නෑ
එහේ ගිහින් නවතින්න
එහේලු ජීවිතය
පවුල ගෙදර හැමදේම
ඒත් නොදැනේ එහෙම
ඇයිද දන්නෑනේ මම
මේ ගෙන්දගම් පොළවට
ගිණිකණ වැටිලානේ මම
සැප නැතත් දැනෙනවා
මෙහේදි හුස්ම වැටෙන වග
හොයලා හොයලා අමාරුවෙන්
අල්ලගත්තු ජීවිතය
දමලා එන්නලු මට
ඒත් යන්නේ කෝම මම
ඇබින්දක් තරම්වත්
හිත කීකරු නෑනේ මට......
වැස්ස නුඹ
ඇද හැලෙන්
ගිණි ගහන
දෙරණ පිස
ශේෂ නොකරන්
දූලි පොදක්වත්
දියකර දමාපන්
වැහි පොදෙන්
කුණුවෙමින් පැහවන
ගඳගහන මතකයන්
නිවී යාවී
ඒ සිහිලෙන්
ඇවිලෙන සන්තානයම
හැමදාටම නැතත්
තව ටික දිනක් හරි.......
කඳුලු බිංඳු මොර ගෙඩි වගේ ඇස් අගිස්සෙන් පොරකාගෙන කඩාගෙන වැටෙනවා.ඇස් කොන් ඇදුම් කනවා.සන්තානෙම හිස් වෙලා.හිත ඔහේ පාවෙනවා.පපුව පසාරු කරගෙන පිහි තුඩක් ඉහළ පහළ යනවා වගේ.මතකයන් වණයක් වෙලා වද දෙනවා.හිතත් ඒ අස්සටම රිංගගෙන කුණු වෙවී පැහැවන්න දගලනවා.ළඟින් ඉදලා වාශ්ප වෙලා ගියපු උණුහුම , සෙනෙහස විතරක් නෙවෙයි ඉඳහිට කේශානත්යේ ඉදන් පා සුලැඟිලි අගිස්ස වෙනකම් ගිණියම් කරපු රාගී ස්පර්ශයට පවා හිත හීනෙන් වගේ ඉව කරනවා.දුක පුරවාපු ඊයම් බරුවක් පපුවේ ගැඹුරුම පතුලකට කිඳාගෙන ගිහින්.කොච්චරවත් ඇදලා එලියට දාන්න හැදුවත් හෝද හෝද මඩට බහින්නා වාගේ හිත අස්සේම එරෙනවා.ඇස් ඉස්සරහපිට රූප පිට රූප මවන ඉස්සරෝම දවසක මතක අහුරු පොදි දිහා බලාන හිත් පොඩ්ඩ විඳිමින් විඳෝනවා.......ජීවිතය ඇයි මෙච්චරටම හිස්?හැල්මේ දුවාපු ලෝකෙම මන්දගාමී වෙලා කැරකෙනවා.නුරුස්නාව ඉහ මුදුනටම ගහලා.උදාවෙන හැම දවසක්ම පැහැවලා ගඳ ගහන තුවාලයක් වගේ...වණයක් දදයක් කුශ්ටයක් වගේ.ඇදුම් කනවා.ගැඹුරු පාතාලෙකට ඇදගෙන යනවා වගේ.බඩ ගාගෙන තුවාල කරගෙන කටු පඳුරු වල එල්ලිලා කපාගෙන සූරගෙන නියපොතු කඩාගෙන උඩ කෙළවරට කිට්ටු කළාම ආයෙමත් අඳුරු අගාදෙටම ඇදිලා යන්වා.හමාගෙන එන හුලඟ පවා කටෝරයි වගේ.රුක් කඳන් අතු ඉති පොළොව උඩ සිත්තම් කරන හෙවණැලි පවා මුසලයි......බෑ...දැන් ඇති..මේ ඇති හොඳටෝම ඇති.......
ඒත් බූමරන්ගයක් වගේ ඈතකට ගුලි කරලා විසික්කරලා දාපු මතක හිතුවිලි, පර්වත වගේ ඝනකම් වෙලා කැරකිලා ආයෙමත් ඇවිත් ඔලු කට්ටම වදිනවා.තුත්තිරි වගේ හිත් රෙද්දේ ඇලිලා දස වද දෙනවා..හරියට හිත තුත්තිරි ගාලක් අස්සට රිංගගෙන වගේ.දහයක් ගලවද්දී සීයක් ඇලෙනවා.චිත්තප්‍රීතිය ප්‍රබෝදය ඇබින්දන් බින්දුවක්වත් නැතිවෙන්න උරා බීලා..හරියට කූඩැලි ගුලියකට පය ගැහුවා වගේ.මේ ඇට්ටර හිත තමා හැම මඟුලකටම මුල..විඳින්නත් මුල.විඳවන්නත් මුල..ආදරේ ආදරේ කියලා බදලා මිරිකලා අල්ල ගත්තා..දැන් ඉතින් කටු ඉඹුලක් බදා ගත්තා වගේ විඳෝනවා.විඳවපන් තව විඳවපන්..ඇලීම් දුකක් බැඳීම් දුකක් කියල දැන දැනම අලවගෙන බන්ඳගත්තා නම් විඳවන්නම වෙනවා.ඒත් දැන් විඳවිල්ලත් විඳිල්ලක් වෙලා
..හිත අරා පැතිරිච්ච අන්ධකාරෙත් හීනි රහක් දැනෙන්න පටන් අරන්..අන්ධකරයා ඔහේ උගේ පාඩුවේ ඉන්නව..මගේ පැත්තකට වෙලා.මට ඌ පන්නන්නත් ඔනේ.ඒත් ඔහේ පාඩුවේ වැටිලා ඉන්න ඌත් එක්කම ඉඳලා ඉඳලා දැන් ඌ නැතුව කෝම ඉන්නද හිතෙනවා.තිත්ත කටෝර පාළු මූසල අන්න්ධකාර හිතුවිල්ලා ටත් මං දැන් ප්‍රේම පුරන්න පටන් අරගෙනද කොහෙද..ලැජ්ජ නැති හිත..මූම තමා පණ පිටින් මාව ගඳ ගහන මතක වගුරේ ගිල්ලන්න හදන්නේ...ඔද්දල් වෙච්ච හිත් පොඩ්ඩ වංකගිරි හතක අතරමං උනා වගේ.සහන් එළියක් කියලා ලං උනාට මං නිකන්ම නිකන් පුහු එළියකට ගිණිකණ වැටිලා මද්දකට පැන්නා.
ඇතුල් ලෝකේ,පිට ලොකේ,දෙකම කවලම් උන මගේ ලොකේ මේ තුන් ලොකේම ඉන්න සුරයො අසුරයො එක්ක ඔට්ටු අල්ලල මට දැන් හොඳටෝම හති..තවත් අඩි බාගයකට තරම්වත් පය උස්සන්න හයියක් සුලැඟිලි කෙළවරකවත් ඉතිරි වෙලා නෑ..මුළු සර්වාංගෙම අවසඟ වෙලා ගිහිල්ලා.වංකගිරි මතක දුමාරෙක හිත පැටලිලා අතරමං වෙලා...දවස් ගණන් , සති ගණන් කුසීත සුව විඳන් ගුලි ගැහෙන්න හිත පුදුම තරම් පෙරේත වෙලා....සත පහකින් හතරෙන් පංගුවක් තරම්වත් මේ විඳවිල්ලෙන් කාටවත් වැඩක් නෑ.ඒත් ඇයි තවමත් මට මේ වනයම කොණහ කොණහ විඳවන්න ඕනේ.යථාර්තයට පය ගන්න බැරි ඇයි?අලුත් ඉරක් හඳක් යට හුස්ම ගන්න , ආයෙමත් පාරක් ලෝකෙම ලස්සන දකින්න බැරි ඇයි ?වැහි හීතලට අගු පිලකට ගුලි ගැහෙන කුක්කෙක් වාගේ මේ උලවු හිත කට්ට අස්සටම රිංගන්නේ ඇයි?
ඇයි ඇයි ඇයි ඇයි...................දැන් මට ඇති වදේ හොඳටෝම ඇති...........මළ මඟුල් ආදරේ...
පාන්දරම ගැබ්බර වෙච්ච ආකාහෙන් හෙමි හෙමීට මල් වැහි ඇද හැලෙන්න පටන් අරන්. ලාවට ගලාන යන හීන් මීදුමත් එක්ක චුරු චුරු ගගා කාඩගෙන වැටෙන තෙතබරියම් වැස්සට මං කවදත් ආසයි.මං හීතලට ගල් ගැහිච්ච ජනෙල් පළුවට කම්මුල තද කරගෙන ඈත කන්දෙන් එහා හීනියට පාට වෙච්ච දේදුන්නේ හැඩ බැලුවා.පේළියට ඇදිච්ච පාට රේඛා තෙතබරියම් වළකුළු උඩ හරි අපූරුවට පාට තවරලා රටා ඇඳලා තිබ්බා.
පැය කීපයක දීර්ඝ ගුවන් ගමන තෙහෙට්ටුවටත් වඩා මාව ප්‍රබොධමත් කළා.ගත වෙලා ගියපු පැය කීපය මට බලන්න , විඳින්න වගේම හිතන්න දේවල් බොහෝමයකුත් ඔලුව අස්සට පුරවල දාලා නොදැනීම ගෙවිලා ගියා.අවුරුදු දොලහක්ම හුදෙකලාව ගෙවිලා ගියපු පාළු ජීවිතෙට විරාමයක් තියලා මේ ලොකේ ඉන්න සමීපතම මගේම කියන්න පුළුවන් එකම එක ප්‍රාණියා එක්ක අළුතෙන් ආයෙමත් ජීවිතේ පටන් ගන්න මුළු හිතින්ම එකලස් වෙලයි මං කටුනායකින් පිටත් වෙලා ආවේ.මේ දවස උදා වෙනකම් මහා දෙගිඩියාවක් හිත අස්සේ පුරෝගෙන මං මගේ ජීවිත කාලෙන් භාගෙකටත් වඩා මඟ බලාන උන්නා.
හද්දා වැහි වහින මූසල හැන්දෑ වරුවක කළු පාට ලොකු කුඩයක් යට ගල් ගැහිලා අම්මාගේ සොහොන් කොත දිහා බලාන උන්නු ඇල්මැරුණු හිස් සීතල ඇස් දෙක තමයි අප්පච්චි ගැන මගේ හිතේ ඇඳිලා ශේෂ වෙලා තිබුණු අවසාන මතකය.ඒ මගේ අටවෙනි උපන්දිනේ දවසේ... එදායින් පස්සේ මගේ ජීවිතෙට ආපහු නොයෙක් දින උදා උනත් ඒ දින අස්සේ උපන් දිනයක් කියලා දිනයක් කොතනකවත් ඉතුරු වෙලා තිබුණේ නෑ..
ඒ මහා අසනිපාත වැහි කළුව අස්සේම අප්පච්චිත් බොඳ වෙලා ගිහින් තිබ්බා.හැමදේම අතෑරල දාලා , තමුන්ගේම ලෙයින් ජනිත කළ මාව පවා මේ මහ පොළොව උඩ තනිකරලා දාලා අප්පච්චි කොහේදෝ තිබුණු දුරු ඈත රටක හැංගිලා ගියා. අප්පච්චිව මේ පොළොව උඩට ඇදගෙන බැඳගෙන තියා ගත්තු එකම බැඳීම අම්මා.. ඉදින් ඒ බැම්ම කඩා බිඳ දාලා අම්මා නේන ගමනක් ගියාම හිස් වෙච්ච අප්පච්චිගේ හිතටත් මේ මහ පොළොව උඩ පැලපදියම් වෙන්න තරම් එකලාසයක් තියෙන්න නැතුව ඇති.
මං අවුරුදු අටේ ඉදන් බෝඩිං පාසලක නිත්‍ය සාමාජිකයෙක් වුනා.අම්මගේ අප්පච්චිගේ උණුහුම අහිමි වෙලා සීතල බෝඩිං කාමරේක කට්ට කළුවරේ තනි වෙලා ජනේලයට එපිටින් හෙලවෙන අතු කොළ ඉති වල හෙවණැලි වලට පවා බිරන්තට්ටු වෙලා දත කට පූටු කරන් ඇහි පියන් තද කරගෙන කොට්ටේ බදන් නිදා ගන්න වලි කාපු පළවෙනිම දවසේවත් මාව මෙහෙම තනි කරලා දාලා ඈත ගියපු අප්පච්චි ගැන මගේ හිත් කොණකවත් තරහක් උපන්නේ නෑ.
මට අම්මා අප්පච්චී හැරුණු කොට මේ ලොකේ මගේ කියන්න කිසිම ඥාතියෙක් දැනගෙන උන්නේ නෑ.එහෙම කෙනෙක් කවම කවදාකවත් අපේ ගෙදරට ගොඩවැදිලා තිබුනෙත් නෑ.
"සුදු අප්පච්චියෝ ,සූට්ටං පුතුට නෑදෑයෝ නැද්ද? නෑදෑයෝ කෝ?.... "
මං හෝඩියේ පන්තියේ දී නෑදෑයෝ ඇඳලා පාට කරන් එන්න ගෙදර වැඩ දීපු දවසක අප්පච්චීගේ ඔඩොක්කුවට වෙලා තොඳොල් වෙවී හුරතල් වෙද්දී අහපු ඔය ප්‍රශ්නේ තමා නෑදෑයෙක් ගැන මං අප්පච්චිගෙන් ප්‍රශ්න කරපු පලවෙනි සහ අවසාන වතාව.
"මගේ සූට්ටං සත්තලන් පුතු පැටියට සුදු අප්පච්චියයි , සුදු අම්මියයි හිටියාම මදිද ?අපි දෙන්නා තමයිනේ වස්තුවේ ඔයාගේ නෑදෑයෝ..."
ඉතිං පන්තියේ හැමෝම සීයලා ආච්චීලා මාමලා නැන්දලා බාප්පලා පුංචිලා මෙකී නොකී නෑදෑ සනුහරයක් පෝලිමට ඇඳගෙන එද්දී මං මගේ කොලේ පිරෙන්න අම්මවයි අප්පච්චිවයි සිත්තම් කරලා පාට කරලා උජාරුවෙන් ඉස්කෝලෙට උස්සාගෙන දිව්වේ පුදුම තරම් සන්තෝසෙකින්.
ඇත්තටම මගේ ගෙදර ආදරේ පිරිලා ඉතිරිලා තිබුණා..මං මේ ලොකේ දැකපු ලස්සනම ආදරේ තිබුණේ මගේ අම්මාගෙයි අප්පච්චීගෙයි ලඟ...
"සුදු අම්මියෝ... කාටද අම්මියා වැඩිපුරම ආදරේ ?
"
මං කොයි වයසක ඉදගෙන ඔය ප්‍රශ්නේ ඇහුවත් මගේ අම්මා ගාව ඉතිරි වෙලා තිබුණේ එකම එක උත්තරයයි..
"සුදු අප්පච්චියාගෙන් පස්සේ මගේ සත්තලන් පුතු පැටියට"
ඇත්ත අම්මා වැඩිපුරම ආදරේ කළේ අප්පච්චිට..ඒ ඇස් අස්සේ ආදරේ ඇරෙන්න පුංචිම පුංචි නෝක්කාඩු බැල්මක් කවමකවදාකවත් ගෑවිලාවත් තිබුණේ නෑ.මගේ අම්මා කවදාකවත් කොට්ටයක් උඩ ඔලුව තියන් නිදා ඉන්නවා මගේ ජීවිතේටම මං දැකලා තිබුණේ නෑ.අප්පච්චිගේ උරපත්ත තරම් සනීපයක් අම්මට පුළුං කොට්ට වලින් හොයා ගන්න බැරි වෙන්න ඇති.
ඉතිං ඒ ආදරේ එක පාරටම හොරු අරං ගියා වගේ අතුරුදහන් උනාම අප්පච්චිට දරාගන්න මහා ගොඩක් අමාරු විත්තිය ඒ පුංචිම වයසේ දී පවා මට තේරුම් ගියා.ඒ හන්දම වෙන්න ඇති කවම කවදාකවත් අප්පච්චී ගැන අබ අටයක් තරමේ කේන්තියක්වත් , මං තනිවුනු එක ගැන පුංචිම හරි දුකක් පසුතැවිල්ලක්වත් මගේ හිත් මුල්ලකවත් උපන්නේ නැත්තේ.......
"කසුප්....... එන්න කෑම කන්න...."
මගේ හිතුවිලි දැහැන විසිරිලා ගියේ කාමරේ දොර අද්දරින් ආව අප්පච්චිගේ කටහඬත් එක්ක...අප්පච්චි හුඟක් වයසට ගිහින්.හයේ හතරේ ආරෝහ පරිණාහ දේහයේ හැඩ හුරුකම් එහෙන් මෙහෙන් ශේෂ වෙලා තිබුණත් නොකැපූ රැවුල් කොට සුදු වෙලා ගියපු කොන්ඩ ගස් වයසටත් වඩා වියපත් බවක් ඒ ශරීර කූඩුවට අරං ඇවිත් තිබ්බා..
බටර් ,මාමලේඩ් ,සොසේජස් ,ඔම්ලට්, ලොකුම ලොකු ටෝස්ට් පිඟානකටත් පස්සේ දුම් දමාගෙන මේසෙට ආපු කළු කෝපි කෝප්පයේ අවසාන උගුරත් ගිල දානකම් මට ඉස්සරහා පුටුව උඩට වෙලා රූකඩයක් වගේ හැම දේම ගිල දමාපු අප්පච්චී නිහඬ බව බිඳින්න කිසිම දෙයක් කිවුවේ නෑ. හැඳි , ගෑරුප්පු , පිහි විතරක් පිඟන් වල හැපි හැපී කතා කලා.
"කසුප් මාත් එක්ක අමනාපෙන්ද..?"
සූට්ටං පුතු කියන්න ලොකු වැඩි හන්දද නැත්නම් ඒ නම මතකයෙන් ගිලිහිලා ගිහිල්ලා හන්දමද මං දන්නේ නෑ අප්පච්චී දැන් මට මගේ නමින්ම කතා කරන්න පටන් අරන්..අප්පච්චීගේ කටින් කසුප් කියලා ඇහෙද්දී නුහුරක් දැනුනත් මං හෙමීට ඇස්පියන් උස්සලා අප්පච්චී දිහා බලලා
"අනේ නෑ අප්පච්චී..." කිවුවා.
සුදු අප්පච්චියෝ කියන්න මගේ දිව නැමුණත් සූට්ටං පුතු වගේම සුදු අප්පච්චියත් අතීත මතකයන් අස්සේ අඳුරු මුල්ලක ආපහු එන්න බැරි විදියටම ජීවිතාන්ත සිර දඬුවමකට යටත් වෙලා තිබුණා.
"කසුප් ඉස්සරහට මොනාද කරන්න හිතාගෙන ඉන්නේ?"
ඉවරයක් නැති හිතුවිලි හිත අස්සේ හොල්මං කරනවා.ඇත්තට ඉස්සරහට මොනා කරන්නද කියලා මගේ හිතේ කිසිම පැහැදිලි අදහසක් නෑ.ඉස්කෝල ජීවිතේ අහවර වෙනකොටම මේ අවුරුදු දොළහටම අප්පච්චිගෙන් ආපු එකම ලියුම් කඩදහිය විශ්වාස කරන් මෙහාට ආව මිසක් එතනින් එහාට මොනා කරන්නද කියලා අදහසක් ලාවටවත් මගේ හිත් කොණක ගෑවිලා තිබුණේ නෑ.ඉතින් පාන් කුඩු අරන් ගෑරුප්පුව දිගේ ගාටන කූඹියෙක් දිහා අනිමිසලෝචනේ දාන අහු අස්සේ අප්පච්චි අපි දෙන්නා අතර තිබ්බ නිහඬ ව්‍රතය බිඳින්න කටහඳ අවදි කළා
"කසුප් , අද මං ඉන්නේ මේ රටේ තියන ප්‍රසිද්ධම සෞන්දර්ය විශ්ව විද්‍යාලයේ මුල් පුටුවේ...මං පිළිගන්නවා අවුරුදු දොළහක්ම කසුප්ව ලංකාවේ තනිකරලා දාල ඉඳලා මෙච්චර කල් ඔයා තනියම තීරණ අරන් ගත කරපු ජීවිතේට එක පාරටම මේ විදියට බලපෑම් කරන එක වැරදියි කියලා..ඒ වගේම කසුප්, ඔයා මාව තෙරුම් ගනී කියලා මං විශ්වාස කරනවා........."
අප්පච්චි දිගටම කතා කලා.අවුරුදු දොළහකට පස්සේ ඒ ගෙවිච්ච අවුරුදු දොළහටම තමුන්ගේම අප්පච්චිගේ ජීවිතේ සිද්ධ උනේ මොනාද ,එයා කරන්නේ කියන්නේ මොනාද කියන එක ගැන පුංචිම හරි හෝඩුවාවක් ලැබුණේ අදයි..මේ දැනුයි..
හ්ම්..... එහෙනම් අප්පච්චි මියුසික් අතෑරලා නෑ..ඉස්සරෝම දවසක මැද සාලේ ඉදන් ගෙයි හැම අහු කොණකටම පාවෙලා ගියපු අප්පච්චිගේ පියානොවේ සද්දෙයි අම්මාගේ කිංකිණි කටහඬයි ගෙදර පුරාම පුරෝලා තිබුණු සංගීත භාණ්ඩයි අතීත මතක අහුරක මගේ හිත දැහැන් ගත කළා.එහෙනම් අප්පච්චී අදටත් සප්ත ස්වර අස්සේ හැංගිලා තිබ්බ අම්මාගේ මතකයන් එක්ක ජීවත් වෙනවා.එයා එයාගේ ආදරේ අදටත් ජීවත් කරවන්නේ එහෙමයි...මේ තරම් කාලයක් ගතවෙලා ගිහිල්ලත් ජීවිතේ හැමදේම අතෑරියත් මියුසික් අතනෑරියේ අම්මගේ හිතේ එයාලගේම කියලා සංගීත පාසලක් පටන් ගන්න තිබිච්ච හීනේ හන්දා වෙන්න ඇති.තමුන්ගේම නොවුනත් අද අප්පච්චී නන්නාඳුනන රටක සංගීත පාසලක මුල් පුටුවෙනේ...
"මං කැමතියි කසුප් මෙහේ ඉදන් තමුන්ගේ උපාධිය සම්පූර්ණ කරනවට..ඒ වගේම මේ විශ්වවිද්‍යාලේ ගුරු මණ්ඩලයටම අනාගතේ දී එකතු වෙනවටත්.. මේ ගැන කසුප්ගේ විරුද්ධත්වයක් නෑ කියලා මං හිතනවා.. මං හරි නේද කසුප්? "
මගේ හිතේ හිතුවිලි එක පිට එක පොදි ගැහිලා
මතක අහුරු පීරද්දී අහම්බෙන් වගේ කණ වැකුණු අප්පච්ච්ගේ කතාවේ අන්තිම පේළි දෙක අහුලගත්තු මං බිම බලා ගෙනම
"ඔව් අප්පච්චී.... , අප්පච්චිගේ කැමැත්තක් " කිවුවා.
දිග හුස්මක් හෙලන ගමන් සංවාදය අවසන් කරලා කෑම මේසෙන් නැගිටලා ගියපු අප්පච්චී ආපහු පුරුදු විදියටම එයාගෙ අඳ ගොළු බිහිරි ජීවිත කටුව අස්සට රිංග ගත්තා.
ගෙවුණු අවුරුදු දොළහා වගේම ඉදිරි ජීවිත කාලයත් අනාථ කොල්ලෙක් වගේ තට්ට තනියම ගෙවලා දානවට වඩා මේ වහල යට ඉදන් ඕන මළ මංගල්ලයක් කරන්න මගේ හිත තනි පයෙන් මනාප වෙලා උන්නා.ඒ හැමදේටමත් වඩා සංගීතේ කියන්නේ මට අම්මාගෙන් අප්පච්චීගෙන් ලැබුණු ඇට මිඳුළු වල ඉදන් ශරීර කූඩුව අස්සේ දුවන හැම ලේ බිංඳුවක් බිංඳුවක් ගානේම ගෑවිලා තිබුණු උප්පත්ති දායදයක්.. ඒ හන්දා අප්පච්චීගේ යෝජනාවට මනාප මිස අමනාප වෙන්න මට කියලා කිසිම හේතුවක් තිබුණේ නෑ..
